a ja sama ze sobą te święta...Tylko mikołaj nic nie przyniósł bo już mi się nie chciało iść do sklepu. Teraz myślę jak tu odpaść i obudzić się za dwa tygodnie...albo wcale...

nie umiem opisac tego co sie teraz dzieje ze mną. Po pierwsze - pernamentny ból w piersiach <stres w pracy daje o sobie znać - nietstey nie umie byc doskonała(nienawidze siebie za to)>. Co chwilę myślę o samobójstwie, co chwile myślę o tym gdzie i kiedy - na pewno nie myślę o tym czy na pewno...Utknełam w martwym punkcie i nie potrafię zniego wyjść. zreszta jestem sama nie mam rodziny nie mam przyjaciól - czy ktos bedzie płakał...Chyba tylko ja nad sobą płaczę. dlaczego w polsce nie ma eutanazji na życzenie - po co ja ma życ - rozumiem podatki ale jakby powiedzieli ile mam zapłacić za te podatki to mogli by mnie zabic. Dlaczego państwo polskie nie zabija takich nieudaczników jak ja. Zaraz przejdę na bezrobocie - więc po co mam żyć. Nie rozumiem dlaczego nie moge iść do szpitala sie zabić? Teraz siedze tu - w warszawie bez znajomych bez rodziny. Nikt w trudnych chilach mi nie pomaga, a ja sobie sama juz nie radzię...Ja macie jakies rady dotyczące zabicia sie to jestem otwarta - piszczie proszę.

byłam z nią trzy lata - utrzymywałam ścisłą przyjażń przez kolejne kilka lat. Miałam wtedy mnówstwo znajomych, mnóstwo zajęć mnóstwo powodów żeby wstawać z łóżna. Okazało sie że bez niej jestem nikim - nikt z dawnych znajomych nie utrzymuje ze mną znajomośći. Oni wszyscy chcieli jej, ja byłam tylko dodatkiem - głupim dodatkiem, nic nie znaczącym dodatkiem. Bez niej pozostałam sobą czyli nikim - głupią idiotką z która nikt nie chce rozmawiać. Poczułam swoja bezsilność wobez losu wobez świata, wobec ludzi wobec swojego intelektualnego ograniczenia. Moge zgnić tu ikt nie zauważy. Dlaczego nie ma zabójstwa na zyczenie? Po co komu ja tutaj?

Odkryłam przyczyny  pasma porażek i niepowodzeń w soim życiu - totalny debilizm. Zidiocenie. Półgłówki nigdy nic nie osiagają i zawsze ich ten sam los spotyka - zapomnienie, bieda, śmierć w szambie...
Trzeba az 30 lat na takie odkrycie - chyba tak? człowiekowi najtrudniej przed soba sie przyznac do takiego faktu.

Blee... nie chce mi się. Pernamentne zmęczenie...